<\/p>\n\n\n\n
\u00a0Czy\u017cby istotnie co\u015b us\u0142ysza\u0142? Nie by\u0142 tego pewien. Odtwarzaj\u0105c zdarzenia w chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej, Joe Collins przypomnia\u0142 sobie, \u017ce le\u017ca\u0142 na w\u0142asnym \u0142\u00f3\u017cku, tak straszliwie zm\u0119czony, \u017ce nie mia\u0142 nawet si\u0142y zdj\u0105\u0107 z koca przesi\u0105kni\u0119tych wod\u0105 but\u00f3w. Z wzrokiem utkwionym w sieci p\u0119kni\u0119\u0107 na brudnym \u017c\u00f3\u0142tym suficie, obserwowa\u0142 wolno, \u017ca\u0142obnie kapi\u0105c\u0105 do \u015brodka wod\u0119. Kilka nast\u0119pnych dni przynios\u0142o wielkie zmiany w \u017cyciu Collinsa. Z pomoc\u0105 firmy przenosicielskiej Powha Minnile przetransportowa\u0142 Utylizator w g\u0142\u0105b stanu Nowy Jork. Tam zakupi\u0142 \u015bredniej wielko\u015bci g\u00f3r\u0119 w ma\u0142o ucz\u0119szczanym zak\u0105tku Adirondak\u00f3w. Ledwie dosta\u0142 papiery do r\u0119ki, uda\u0142 si\u0119 w samo serce swojej posiad\u0142o\u015bci, o kilka mil od autostrady. Dwaj przenosiciele, poc\u0105c si\u0119 jak myszy, taszczyli Utylizator w \u015blad za nim, kln\u0105c przy tym monotonnie, w miar\u0119 jak forsowali g\u0105szcz. Collins zezwoli\u0142 \u0142askawie, \u017ceby szef kuchni przyrz\u0105dzi\u0142 dla niego kolacj\u0119. Nast\u0119pnie zasiad\u0142 w przestronnym, ch\u0142odnym salonie, aby rzecz ca\u0142\u0105 przemy\u015ble\u0107. Przy nim, szumi\u0105c \u0142agodnie, przycupn\u0105\u0142 Utylizator. Po tygodniu Collins zorientowa\u0142 si\u0119, \u017ce wzniesienie domu w lesie by\u0142o najgorszym pomys\u0142em, na jaki m\u00f3g\u0142 wpa\u015b\u0107. Zmuszony by\u0142 wynaj\u0105\u0107 pluton stra\u017cnik\u00f3w dla utrzymania ciekawskich z daleka, a my\u015bliwi uparli si\u0119 biwakowa\u0107 w\u0142a\u015bnie w jego francuskich ogrodach. Kiedy otworzy\u0142 oczy, okaza\u0142o si\u0119, \u017ce stoi przed biurkiem. Po drugiej stronie biurka siedzia\u0142 pot\u0119\u017cny facet, czerwony na g\u0119bie, ten sam, kt\u00f3ry kiedy\u015b pr\u00f3bowa\u0142 si\u0119 wedrze\u0107 do jego pokoju. Facet nie wygl\u0105da\u0142 na zagniewanego. Min\u0119 mia\u0142 raczej zmartwion\u0105, wr\u0119cz melancholijn\u0105. Szybko przelecia\u0142 wzrokiem reszt\u0119 listy. Suma opiewa\u0142a na nieco ponad osiemna\u015bcie miliard\u00f3w kredyt\u00f3w. Robert Sheckly \u00a0Czy\u017cby istotnie co\u015b us\u0142ysza\u0142? Nie by\u0142 tego pewien. Odtwarzaj\u0105c zdarzenia w chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej, Joe Collins przypomnia\u0142 sobie, \u017ce le\u017ca\u0142 na w\u0142asnym \u0142\u00f3\u017cku, tak straszliwie zm\u0119czony, \u017ce nie mia\u0142 nawet si\u0142y zdj\u0105\u0107 z koca przesi\u0105kni\u0119tych wod\u0105 but\u00f3w. Z wzrokiem utkwionym w sieci p\u0119kni\u0119\u0107 na brudnym \u017c\u00f3\u0142tym suficie, obserwowa\u0142 wolno, \u017ca\u0142obnie kapi\u0105c\u0105 do \u015brodka wod\u0119.\u00a0\u00a0\u00a0 … <\/p>\n
\u00a0\u00a0\u00a0 To si\u0119 musia\u0142o zdarzy\u0107 w\u0142a\u015bnie wtedy. Collins k\u0105tem oka z\u0142owi\u0142 b\u0142ysk metalu tu\u017c ko\u0142o \u0142\u00f3\u017cka. Usiad\u0142. Na pod\u0142odze, tam, gdzie nigdy nie by\u0142o \u017cadnej maszyny, sta\u0142a maszyna.
\u00a0\u00a0\u00a0 W pierwszym momencie zaskoczenia, Collinsowi wyda\u0142o si\u0119, \u017ce s\u0142yszy bardzo odleg\u0142y g\u0142os, kt\u00f3ry m\u00f3wi:
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Ju\u017c! Gotowe.
\u00a0\u00a0\u00a0 Co do g\u0142osu – nie by\u0142 go pewien. Ale maszyna pozostawa\u0142a faktem niezaprzeczalnym.
\u00a0\u00a0\u00a0 Collins przykl\u0119kn\u0105\u0142, \u017ceby j\u0105 lepiej obejrze\u0107. Maszyna mog\u0142a mie\u0107 ze trzy stopy kwadratowe powierzchni i cicho szumia\u0142a. Sp\u0119kana, szara powierzchnia pozbawiona by\u0142a cech szczeg\u00f3lnych, z wyj\u0105tkiem czerwonego przycisku w jednym rogu i mosi\u0119\u017cnej p\u0142ytki po\u015brodku. P\u0142ytka informowa\u0142a: UTYLIZATOR KLASY A, SERIA AA – 1256432<\/strong>. Pod spodem za\u015b – UWAGA! MASZYNA DO WY\u0141\u0104CZNEGO U\u017bYTKU OSOBNIK\u00d3W KLASY A!<\/strong><\/small>
\u00a0\u00a0\u00a0 I to by\u0142o wszystko.
\u00a0\u00a0\u00a0 Collins nie zauwa\u017cy\u0142 \u017cadnych pokr\u0119te\u0142, wskaz\u00f3wek, prze\u0142\u0105cznik\u00f3w i tym podobnych urz\u0105dze\u0144, kt\u00f3re zawsze kojarzy\u0142y mu si\u0119 z maszynami. Tylko mosi\u0119\u017cna p\u0142yta, czerwony guzik i ten szum.
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Sk\u0105de\u015b si\u0119 tu wzi\u0119\u0142o? – zapyta\u0142. Utylizator Klasy A szumia\u0142 dalej. Collins i tak nie spodziewa\u0142 si\u0119 odpowiedzi. Siedz\u0105c na skraju \u0142\u00f3\u017cka, patrzy\u0142 w zamy\u015bleniu na Utylizator. Pozostawa\u0142o pytanie – co z nim zrobi\u0107?
\u00a0\u00a0\u00a0 Ostro\u017cnie nacisn\u0105\u0142 czerwony guzik, \u015bwiadom swojego braku do\u015bwiadczenia z maszynami, kt\u00f3re spada\u0142y nie wiadomo sk\u0105d. Co si\u0119 stanie, kiedy uruchomi urz\u0105dzenie – pod\u0142oga si\u0119 rozst\u0105pi? Z sufitu zaczn\u0105 spada\u0107 ma\u0142e zielone ludziki?
\u00a0\u00a0\u00a0 Ale do stracenia mia\u0142 mniej ni\u017c nic. Nacisn\u0105\u0142 guzik. Lekko.
\u00a0\u00a0\u00a0 Nic si\u0119 nie sta\u0142o.
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 No, co jest, r\u00f3b co\u015b! – zirytowa\u0142 si\u0119 Collins, wyra\u017anie zawiedziony.\u00a0
\u00a0\u00a0\u00a0 Utylizator dalej tylko cicho szemra\u0142 i nic wi\u0119cej.
\u00a0\u00a0\u00a0 Zawsze mo\u017cna go odda\u0107 w zastaw. Uczciwy handlarz da\u0142by mu za z\u0142om przynajmniej dolara. Spr\u00f3bowa\u0142 podnie\u015b\u0107 Utylizator. Okaza\u0142o si\u0119 to niemo\u017cliwe. Spr\u00f3bowa\u0142 raz jeszcze, tym razem anga\u017cuj\u0105c wszystkie si\u0142y i zdo\u0142a\u0142 unie\u015b\u0107 jeden r\u00f3g o cal nad ziemi\u0119. Pu\u015bci\u0142 ci\u0119\u017car i siad\u0142 na \u0142\u00f3\u017cku, dysz\u0105c ci\u0119\u017cko.
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Trzeba by\u0142o przys\u0142a\u0107 ze dw\u00f3ch facet\u00f3w do pomocy – zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 Collins do Utylizatora. W mgnieniu oka szum nasili\u0142 si\u0119 i ca\u0142a maszyna zacz\u0119\u0142a wibrowa\u0107.
\u00a0\u00a0\u00a0 Collins obserwowa\u0142 j\u0105 uwa\u017cnie, ale dalej nic si\u0119 nie dzia\u0142o. Wiedziony impulsem,\u00a0
wyci\u0105gn\u0105\u0142 r\u0119k\u0119 i pacn\u0105\u0142 w czerwony guzik.
W mig pojawili si\u0119 dwaj pot\u0119\u017cni faceci, odziani w zgrzebne stroje robocze. Z uznaniem popatrzyli na Utylizator.
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Bogu dzi\u0119ki – odezwa\u0142 si\u0119 jeden – \u017ce to ma\u0142y model. Z tymi du\u017cymi cz\u0142owiek si\u0119 nau\u017cera jak g\u0142upi.
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 I tak lepsze to ni\u017c marmurowe kamienio\u0142omy, no nie? – odezwa\u0142 si\u0119 drugi. Spojrzeli na Collinsa, kt\u00f3ry wytrzeszcza\u0142 na nich ga\u0142y. W ko\u0144cu pierwszy powiedzia\u0142:
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 No dobra, szefie, nie b\u0119dziem tu stercze\u0107 do nocy. Gdzie przestawi\u0107?
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Kim panowie s\u0105? – wyduka\u0142 Collins.
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Przenosicielami. A co, mo\u017ce wygl\u0105damy jak siostry Vanizaggi?
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Ale sk\u0105d panowie si\u0119 tu wzi\u0119li? – pyta\u0142 dalej Collins. – I dlaczego?
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Wzi\u0119li\u015bmy si\u0119 z firmy przenosicielskiej Powha Minnile Movers, Incorporated – wyja\u015bni\u0142 facet. – A dlatego, \u017ce pan szanowny \u017cyczy\u0142 sobie co\u015b przestawi\u0107. Gdzie to postawi\u0107?
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Prosz\u0119 sobie i\u015b\u0107 – powiedzia\u0142 Collins. – P\u00f3\u017aniej pan\u00f3w wezw\u0119.
\u00a0\u00a0\u00a0 Przenosiciele wzruszyli ramionami i znikn\u0119li. Collins przez d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119 wpatrywa\u0142 si\u0119 w miejsce po nich. Potem przeni\u00f3s\u0142 spojrzenie na Utylizator Klasy A, kt\u00f3ry z powrotem szumia\u0142 sobie z cicha.
\u00a0\u00a0\u00a0 Utylizator? Znalaz\u0142by dla niego lepsz\u0105 nazw\u0119. Spe\u0142niarka \u017cycze\u0144, na przyk\u0142ad.
\u00a0\u00a0\u00a0 Collins nie by\u0142 specjalnie wstrz\u0105\u015bni\u0119ty. Kiedy zdarza si\u0119 cud, tylko t\u0119pe, przyziemne umys\u0142y nie potrafi\u0105 go spokojnie zaakceptowa\u0107. Collins z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 do nich nie nale\u017ca\u0142. Mia\u0142 doskona\u0142y grunt do akceptacji wszelkich\u00a0
zjawisk.
\u00a0\u00a0\u00a0 Wi\u0119ksz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 \u017cycia sp\u0119dzi\u0142 na marzeniach, nadziejach i modlitwach o to, \u017ceby zdarzy\u0142 mu si\u0119 cud. W gimnazjum marzy\u0142 o tym, \u017ce kt\u00f3rego\u015b dnia obudzi si\u0119 i b\u0119dzie umia\u0142 ca\u0142\u0105 prac\u0119 domow\u0105 bez nudnej konieczno\u015bci uczenia si\u0119. W wojsku marzy\u0142 o tym, \u017ceby jaki\u015b czarodziej albo d\u017cinn zmieni\u0142 dyspozycje i przydzieli\u0142 go do dekorowania \u015bwietlicy, zamiast zmusza\u0107 go, \u017ceby robi\u0142 to, co wszyscy – czyli trenowa\u0142 musztr\u0119.
\u00a0\u00a0\u00a0 Po wyj\u015bciu z wojska Collins unika\u0142 pracy, gdy\u017c by\u0142 do niej psychicznie nieprzystosowany. Obija\u0142 si\u0119, z nadziej\u0105, \u017ce jaka\u015b bajecznie bogata osoba, pod wp\u0142ywem nag\u0142ego impulsu zmieni sw\u00f3j testament, zapisuj\u0105c mu Wszystko.
W gruncie rzeczy, nigdy si\u0119 niczego nie spodziewa\u0142. Ale kiedy cud nast\u0105pi\u0142, by\u0142 przygotowany.
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Chcia\u0142bym dosta\u0107 tysi\u0105c dolar\u00f3w w drobnych banknotach – odezwa\u0142 si\u0119 ostro\u017cnie Collins. Kiedy szum si\u0119 nasili\u0142, wcisn\u0105\u0142 guzik. Wyros\u0142a przed nim spora kupa podniszczonych banknot\u00f3w jedno-, pi\u0119cio- i dziesi\u0119ciodolarowych. Nie by\u0142y zbyt pi\u0119kne, to fakt, ale bez w\u0105tpienia by\u0142y to pieni\u0105dze.
\u00a0\u00a0\u00a0 Collins wyrzuci\u0142 gar\u015b\u0107 banknot\u00f3w w powietrze i patrzy\u0142, jak z gracj\u0105 osiadaj\u0105 na pod\u0142odze. Wyci\u0105gn\u0105\u0142 si\u0119 na \u0142\u00f3\u017cku i pocz\u0105\u0142 snu\u0107 plany.
\u00a0\u00a0\u00a0 Przede wszystkim, wyjedzie z maszyn\u0105 poza Nowy Jork – mo\u017ce gdzie\u015b na prowincj\u0119, gdzie w\u015bcibscy s\u0105siedzi nie b\u0119d\u0105 mu przeszkadzali. Mog\u0105 by\u0107 hece z podatkiem dochodowym. Kiedy si\u0119 ju\u017c ustawi, powinien wyjecha\u0107 do Ameryki \u015arodkowej, albo…
\u00a0\u00a0\u00a0 W pokoju rozleg\u0142 si\u0119 podejrzany odg\u0142os.
\u00a0\u00a0\u00a0 Collins skoczy\u0142 na r\u00f3wne nogi. W \u015bcianie otwiera\u0142a si\u0119 wyrwa, przez kt\u00f3r\u0105 kto\u015b pr\u00f3bowa\u0142 wtryni\u0107 si\u0119 do \u015brodka.
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Ej\u017ce! Przecie\u017c ci\u0119 o nic nie prosi\u0142em! – powiedzia\u0142 Collins do maszyny.
\u00a0\u00a0\u00a0 Dziura w \u015bcianie powi\u0119kszy\u0142a si\u0119 i wielki, czerwony na g\u0119bie go\u015b\u0107 wkroczy\u0142 jedn\u0105 nog\u0105 do pokoju, z furi\u0105 napieraj\u0105c na brzeg wyrwy. W tym momencie Collins przypomnia\u0142 sobie, \u017ce maszyny na og\u00f3\u0142 miewaj\u0105 w\u0142a\u015bcicieli. \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Ktokolwiek by\u0142 posiadaczem spe\u0142niarki \u017cycze\u0144, na pewno nie przyj\u0105\u0142by jej utraty ze stoickim spokojem. Zrobi\u0142by wszystko, \u017ceby j\u0105 odzyska\u0107. Mo\u017cliwe, \u017ce nie zawaha\u0142by si\u0119 nawet przed…
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Bro\u0144 mnie! – wrzasn\u0105\u0142 Collins do Utylizatora i d\u017agn\u0105\u0142 czerwony guzik.
\u00a0\u00a0\u00a0 Pojawi\u0142 si\u0119 drobny, \u0142ysy cz\u0142owieczek w krzykliwej pi\u017camie, zaspany i ziewaj\u0105cy.
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Sanisa Leek, Gwarantowane Remonty \u015acian – wyrecytowa\u0142, tr\u0105c oczy. – Jestem Leek. Czym mog\u0119 s\u0142u\u017cy\u0107?
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Wyrzu\u0107 go st\u0105d! – wrzasn\u0105\u0142 Collins. Czerwony na g\u0119bie, wymachuj\u0105c dziko ramionami, zdo\u0142a\u0142 ju\u017c prawie przecisn\u0105\u0107 si\u0119 przez otw\u00f3r w \u015bcianie. Leek wygrzeba\u0142 z kieszeni pi\u017camy b\u0142yszcz\u0105cy kawa\u0142ek metalu. Czerwony na g\u0119bie zacz\u0105\u0142 wrzeszcze\u0107.
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Chwileczk\u0119! Pan nie rozumie! Ten cz\u0142owiek…
\u00a0\u00a0\u00a0 Leek wycelowa\u0142 w niego b\u0142yszcz\u0105c\u0105 blaszk\u0105. Czerwony na g\u0119bie wrzasn\u0105\u0142 i znikn\u0105\u0142. Po chwili znik\u0142a r\u00f3wnie\u017c dziura w \u015bcianie.
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Zabi\u0142 go pan? – zapyta\u0142 Collins.
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Sk\u0105d\u017ce znowu – odpar\u0142 Leek, chowaj\u0105c blaszk\u0119. – Ja go tylko zawr\u00f3ci\u0142em jego w\u0142asnym kana\u0142em. T\u0105 drog\u0105 wi\u0119cej nie spr\u00f3buje.
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Czy to ma znaczy\u0107, \u017ce spr\u00f3buje inn\u0105? – zapyta\u0142 Collins.
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 To mo\u017cliwe – powiedzia\u0142 Leek. – Mo\u017ce pr\u00f3bowa\u0107 mikrotransferu, a nawet animacji. – Spojrza\u0142 surowo na Collinsa. – To jest pa\u0144ski Utylizator, tak?
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Jasne – powiedzia\u0142 Collins i zacz\u0105\u0142 si\u0119 poci\u0107.
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 I ma pan klas\u0119 A?
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Naturalnie – zapewni\u0142 go Collins. – Gdybym nie mia\u0142 klasy A, to co by u mnie robi\u0142 Utylizator?
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Nie chcia\u0142em pana urazi\u0107 – uspokoi\u0142 go sennym g\u0142osem Leek. – Tak tylko zgaduj\u0119 – wolno pokiwa\u0142 g\u0142ow\u0105. – Wy, ludzie klasy A, to sobie podr\u00f3\u017cujecie! Pan tutaj wr\u00f3ci\u0142, \u017ceby pisa\u0107 powie\u015b\u0107 historyczn\u0105?
\u00a0\u00a0\u00a0 Collins tylko u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 zagadkowo.
–\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 No, b\u0119d\u0119 lecia\u0142 – powiedzia\u0142 Leek, ziewaj\u0105c jak naj\u0119ty. – Dzie\u0144 i noc na nogach. Ju\u017c bym chyba wola\u0142 kamienio\u0142omy. I znikn\u0105\u0142 w p\u00f3\u0142 ziewni\u0119cia. Deszcz ci\u0105gle b\u0119bni\u0142 w dach. Z drugiej strony wywietrznika nadal dobiega\u0142o chrapanie, niczym nie zak\u0142\u00f3cone. Collins by\u0142 znowu sam, sam ze swoj\u0105 maszyn\u0105.I z tysi\u0105cem dolar\u00f3w w drobnych banknotach, rozsianych po ca\u0142ej pod\u0142odze. Czule poklepa\u0142 Utylizator. Ci z klas\u0105 A rzeczywi\u015bcie nie\u017ale sobie \u017cyli. Pan sobie czego\u015b \u017cyczy? Wystarczy wym\u00f3wi\u0107 \u017cyczenie i nacisn\u0105\u0107 guzik. Nie ma w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce prawdziwy w\u0142a\u015bciciel t\u0119skni za swoj\u0105 maszynk\u0105.Leek ostrzega\u0142, \u017ce go\u015b\u0107 mo\u017ce pr\u00f3bowa\u0107 dobra\u0107 si\u0119 do niego inn\u0105 drog\u0105. Tylko jak\u0105?
\u00a0\u00a0\u00a0 A zreszt\u0105, co za r\u00f3\u017cnica. Collins zgarn\u0105\u0142 banknoty, pogwizduj\u0105c pod nosem. Wiedzia\u0142, \u017ce dop\u00f3ki ma spe\u0142niark\u0119 \u017cycze\u0144, potrafi o siebie zadba\u0107.\u00a0<\/small><\/p>\n\n\n\n
– Postawi\u0107 mi go tutaj i zje\u017cd\u017ca\u0107 – poleci\u0142 Collins. Ostatnie dni znacznie wzmog\u0142y jego pewno\u015b\u0107 siebie.
Przenosiciele westchn\u0119li, nieco zdziwieni, i ulotnili si\u0119. Collins rozejrza\u0142 si\u0119 dooko\u0142a. Ze wszystkich stron, jak okiem si\u0119gn\u0105\u0107, otacza\u0142 go g\u0119sty las brzozowo-sosnowy. Powietrze by\u0142o s\u0142odkie i wilgotne. Ptaki \u0107wierka\u0142y rado\u015bnie w koronach drzew, od czasu do czasu przemkn\u0119\u0142a wiewi\u00f3rka. Natura! Collins zawsze kocha\u0142 przyrod\u0119. Miejsce by\u0142o idealne pod budow\u0119 du\u017cego, efektownego domu, z basenem, kortami tenisowymi, a nawet – czemu nie? – ma\u0142ym
lotniskiem.
– Chc\u0119 mie\u0107 dom – o\u015bwiadczy\u0142 stanowczo Collins i wcisn\u0105\u0142 czerwony guzik. Pojawi\u0142 si\u0119 cz\u0142owiek w nienagannym szarym garniturze urz\u0119dnika i z pince-nez.
– S\u0142u\u017c\u0119 uprzejmie, sir – rzek\u0142, patrz\u0105c po drzewach. – Jestem jednak zmuszony prosi\u0107 o bardziej szczeg\u00f3\u0142ow\u0105 specyfikacj\u0119. Czy \u017cyczy pan sobie co\u015b klasycznego – bungalow, ranczo, willa dwupoziomowa, dworek, zameczek lub pa\u0142ac? Czy te\u017c model prymitywny typu igloo albo sza\u0142as? Jako A, mo\u017ce pan wymaga\u0107 czego\u015b supernowoczesnego – mo\u017ce by\u0107 P\u00f3\u0142-Fronton, Nowo\u015b\u0107 Rozwini\u0119ta, albo Zatopiona Miniatura.
– Co\u015b podobnego – powiedzia\u0142 Collins. – Sam nie wiem. Co pan by proponowa\u0142?
– Niedu\u017cy dworek – odpar\u0142 tamten bez wahania. – Na og\u00f3\u0142 zaczyna si\u0119 od niedu\u017cego dworku.
– Czy\u017cby?
– Tak. Potem przeprowadzka w ciep\u0142y klimat i tam pa\u0142ac.
Collins mia\u0142 ochot\u0119 zada\u0107 wi\u0119cej pyta\u0144, ale powstrzyma\u0142 si\u0119. Wszystko sz\u0142o jak po ma\u015ble. Tamci naprawd\u0119 brali go za A – legalnego w\u0142a\u015bciciela Utylizatora. Nie by\u0142o powodu, \u017ceby pozbawia\u0107 ich iluzji.
– Niech pan si\u0119 sam wszystkim zajmie – poleci\u0142 Collins urz\u0119dnikowi.
– Naturalnie, sir – odpar\u0142 tamten. – Zawsze to robi\u0119.
Przez reszt\u0119 dnia Collins spoczywa\u0142 na kanapie i popija\u0142 mro\u017cone napoje, podczas gdy Towarzystwo Budowlane Maxima Olph materializowa\u0142o sprz\u0119t i stawia\u0142o mu dom. Owocem tych dzia\u0142a\u0144 by\u0142a niewysoka budowla, licz\u0105ca oko\u0142o dwudziestu pokoi, kt\u00f3r\u0105 Collins oceni\u0142 jako skromn\u0105, uwzgl\u0119dniaj\u0105c okoliczno\u015bci. Dom wzniesiono z
materia\u0142\u00f3w najwy\u017cszej klasy, wed\u0142ug projekt\u00f3w Moga z Degmy, wn\u0119trza projektowa\u0142 Towige, basen – Mula, a ogr\u00f3d francuski – Vierien.
Do wieczora dzie\u0142o by\u0142o uko\u0144czone, szczup\u0142a armia budowlanych zwin\u0119\u0142a sw\u00f3j sprz\u0119t i ulotni\u0142a si\u0119. <\/small><\/p>\n\n\n\n
Collins zapali\u0142 cheroota i wci\u0105gn\u0105\u0142 nosem aromat egzotycznego cygara. Na pocz\u0105tek odrzuci\u0142 wszelkie wyja\u015bnienia o charakterze nadprzyrodzonym. Wykluczy\u0142 demony i diab\u0142y. Jego dom wzniesiony zosta\u0142 przez normalne ludzkie istoty, kt\u00f3re gada\u0142y, \u015bmia\u0142y si\u0119 i rzuca\u0142y mi\u0119sem jak ka\u017cda inna normalna ludzka istota.
Utylizator by\u0142 niczym wi\u0119cej jak eksperymentalnym gad\u017cetem, dzia\u0142aj\u0105cym na zasadach, kt\u00f3rych Collins nie rozumia\u0142 i na zrozumieniu kt\u00f3rych wcale mu nie zale\u017ca\u0142o.
Czy\u017cby aparat pochodzi\u0142 z obcej planety? Ma\u0142o prawdopodobne. Kto by specjalnie dla Collinsa opanowywa\u0142 j\u0119zyk angielski?
Utylizator musia\u0142 zatem pochodzi\u0107 z ziemskiej przysz\u0142o\u015bci. Ale jak trafi\u0142 do Collinsa?
Collins rozpar\u0142 si\u0119 wygodnie i zaci\u0105gn\u0105\u0142 cygarem. Wypadki si\u0119 zdarzaj\u0105, pouczy\u0142 sam siebie. Ca\u0142kiem mo\u017cliwe, \u017ce Utylizator po prostu osun\u0105\u0142si\u0119 w przesz\u0142o\u015b\u0107. Potrafi\u0142 przecie\u017c tworzy\u0107 co\u015b z niczego, a to ju\u017c by\u0142a sprawa
skomplikowana.
C\u00f3\u017c to musi by\u0107 za wspania\u0142a przysz\u0142o\u015b\u0107, my\u015bla\u0142 Collins. Maszyny do spe\u0142niania \u017cycze\u0144! Co za kultura! Cz\u0142owiekowi pozostawa\u0142o do roboty tylko jedno: wymy\u015bla\u0107 \u017cyczenia. Hokus-pokus – i gotowe. Z czasem wyeliminuj\u0105 pewnie i ten czerwony przycisk. Wszelkie dzia\u0142anie manualnie stanie si\u0119 zbyteczne. Oczywi\u015bcie b\u0119dzie musia\u0142 bardzo uwa\u017ca\u0107. Nadal przecie\u017c istnia\u0142 prawowity w\u0142a\u015bciciel, i reszta tych ca\u0142ych A. Na pewno b\u0119d\u0105 pr\u00f3bowali odebra\u0107 mu maszyn\u0119. Mo\u017ce to klika rodowa…
K\u0105tem oka dostrzeg\u0142 jaki\u015b ruch. Podni\u00f3s\u0142 wzrok. Utylizator dr\u017ca\u0142 jak listek na wietrze.
Collins podszed\u0142 do niego, surowo marszcz\u0105c brwi. Utylizator spowity by\u0142 ledwie widocznym ob\u0142okiem pary. Aparat najwyra\u017aniej si\u0119 przegrzewa\u0142.
Czy\u017cby Collins go przeforsowa\u0142? Mo\u017ce kube\u0142 wody…
Wtem zauwa\u017cy\u0142, \u017ce Utylizator wyra\u017anie si\u0119 zmniejsza. Mia\u0142 ju\u017c najwy\u017cej dwie stopy kwadratowe powierzchni i kurczy\u0142 si\u0119 dalej na oczach Collinsa. W\u0142a\u015bciciel! Albo ca\u0142a kasta A! To musi by\u0107 ten mikrotransfer, o kt\u00f3rym m\u00f3wi\u0142
Leek. Collins zrozumia\u0142, \u017ce je\u017celi nie zdzia\u0142a natychmiast, spe\u0142niarka \u017cycze\u0144 skurczy si\u0119 do nico\u015bci i zniknie.
– S\u0142u\u017cba pomocnicza Leeka! – zakomenderowa\u0142. Pacn\u0105\u0142 guzik i szybko cofn\u0105\u0142 r\u0119k\u0119. Maszyna by\u0142a bardzo gor\u0105ca.
Leek zjawi\u0142 si\u0119 w k\u0105cie pokoju, ubrany w lu\u017ane portki i koszulk\u0119 gimnastyczn\u0105, z kijem golfowym w r\u0119ku.
– Czy musi mi pan przeszkadza\u0107 zawsze, kiedy…
– Niech pan dzia\u0142a! – wrzasn\u0105\u0142 Collins, wskazuj\u0105c na Utylizator, kt\u00f3ry mierzy\u0142 ju\u017c zaledwie stop\u0119 kwadratow\u0105 powierzchni i dysza\u0142 dymn\u0105 czerwieni\u0105.
– Ja tu nic nie poradz\u0119 – powiedzia\u0142 Leek. – Mam licencj\u0119 tylko na \u015bcian\u0119 czasu, a tu potrzebni s\u0105 ludzie od mikrokontroli.
Poprawi\u0142 uchwyt kija golfowego i ju\u017c go nie by\u0142o.
– Mikrokontrola! – zadysponowa\u0142 Collins i wyci\u0105gn\u0105\u0142 r\u0119k\u0119 w stron\u0119 guzika. Cofn\u0105\u0142 j\u0105 po\u015bpiesznie. Czterocalowej szeroko\u015bci Utylizator pa\u0142a\u0142 czerwieni\u0105 barwy wi\u015bni. Guzik wielko\u015bci \u0142ebka od szpilki, by\u0142 ledwo widoczny. Zjawi\u0142a si\u0119 dziewczyna w rogowych okularach, z notesem w d\u0142oni, i gotowym do notowania o\u0142\u00f3wkiem w drugiej.
– Z kim chcia\u0142by si\u0119 pan skontaktowa\u0107? – zapyta\u0142a z niezm\u0105conym spokojem.
– Pomocy, szybko! – rykn\u0105\u0142 Collins, patrz\u0105c, jak jego bezcenny Utylizator kurczy si\u0119 i kurczy.
– Pan Vergon wyszed\u0142 na lunch – powiedzia\u0142a dziewczyna, w zamy\u015bleniu gryz\u0105c koniec o\u0142\u00f3wka. – Wystrefowa\u0142 si\u0119, nie mam z nim \u0142\u0105czno\u015bci.
– A z kim ma pani \u0142\u0105czno\u015b\u0107?
Dziewczyna skonsultowa\u0142a si\u0119 z notesem.
– Pan Vis przebywa w Ci\u0105g\u0142o\u015bci Dieg, a pan Elgis dzia\u0142a gdzie\u015b w terenie, w Europie ery paleolitycznej. Je\u017celi to naprawd\u0119 pilne, radz\u0119 si\u0119 skontaktowa\u0107 z Kontrol\u0105 Transfer\u00f3w Punktowych. To niedu\u017ca firma, ale…
– Kontrola Transfer\u00f3w Punktowych! Natychmiast!
Ca\u0142\u0105 uwag\u0119 skupi\u0142 na Utylizatorze. Zaatakowa\u0142 go osmalon\u0105 ju\u017c poduszk\u0105. Nic si\u0119 nie sta\u0142o. Utylizator mia\u0142 powierzchni\u0119 po\u0142owy cala kwadratowego i poduszka – uzmys\u0142owi\u0142 sobie Collins – nie mog\u0142a wcisn\u0105\u0107 niewidocznego prawie guzika.
Przez moment Collins waha\u0142 si\u0119, czy nie darowa\u0107 sobie Utylizatora. Mo\u017ce w\u0142a\u015bnie nadszed\u0142 w\u0142a\u015bciwy moment. M\u00f3g\u0142by sprzeda\u0107 dom, z urz\u0105dzeniem, i dalej \u017cy\u0107 sobie ca\u0142kiem nie\u017ale.
Nie! Przecie\u017c jeszcze niczego wa\u017cnego nie za\u017c\u0105da\u0142! Nikt mu nie odbierze skarbu bez walki!
Zmusi\u0142 si\u0119 do trzymania oczu otwartych, kiedy d\u017aga\u0142 rozgrzany do bia\u0142o\u015bci guzik sztywno wypr\u0119\u017conym palcem wskazuj\u0105cym.
Stan\u0105\u0142 przed nim mikry, n\u0119dznie odziany staruszek, kt\u00f3ry trzyma\u0142 w r\u0119kach co\u015b jakby weso\u0142o pokolorowan\u0105 wielkanocn\u0105 pisank\u0119. Jajo p\u0119k\u0142o, a z jego wn\u0119trza wydoby\u0142 si\u0119 pomara\u0144czowy dym, kt\u00f3ry natychmiast wessany zosta\u0142 przez niewidoczny go\u0142ym okiem Utylizator. Buchn\u0105\u0142 straszny dym; Collins omal si\u0119 nie ud\u0142awi\u0142.
Utylizator zacz\u0105\u0142 powraca\u0107 do dawnych rozmiar\u00f3w. Wkr\u00f3tce odzyska\u0142 pierwotn\u0105 wielko\u015b\u0107. Wydawa\u0142 si\u0119 nienaruszony. Staruszek skromnie skin\u0105\u0142 g\u0142ow\u0105.
– My si\u0119 tam nie cackamy – powiedzia\u0142 – ale za to dzia\u0142amy solidnie, mucha nie siada.
Jeszcze raz kiwn\u0105\u0142 g\u0142ow\u0105 i znikn\u0105\u0142.
Collins mia\u0142 wra\u017cenie, \u017ce s\u0142yszy z oddali w\u015bciek\u0142e wrzaski.
Roztrz\u0119siony, usiad\u0142 na pod\u0142odze przed maszyn\u0105. B\u00f3l w palcu \u0107mi\u0142 nielito\u015bciwie.
– Ulecz mnie – wymamrota\u0142 Collins przez spierzchni\u0119te wargi, przyciskaj\u0105c guzik zdrow\u0105 r\u0119k\u0105.
Utylizator jeszcze chwil\u0119 szumia\u0142 g\u0142o\u015bniej, po czym ucich\u0142. B\u00f3l ulotni\u0142 si\u0119 z poparzonego palca i Collins stwierdzi\u0142, \u017ce nie wida\u0107 ani \u015bladu po oparzeniu – w og\u00f3le nie wiadomo, gdzie to by\u0142o.
Collins strzeli\u0142 sobie spor\u0105 brandy i poszed\u0142 prosto do \u0142\u00f3\u017cka. Tej nocy \u015bni\u0142o mu si\u0119, \u017ce \u015bciga go wielka litera A, ale rankiem nic z tego nie pami\u0119ta\u0142. <\/small><\/p>\n\n\n\n
Na domiar z\u0142ego, jego sprawami zacz\u0105\u0142 si\u0119 \u017cywo interesowa\u0107 urz\u0105d podatkowy.
Ale przede wszystkim Collins doszed\u0142 do wniosku, \u017ce wcale nie szaleje za urokami przyrody. Nie mia\u0142 nic przeciwko ptaszkom i wiewi\u00f3rkom, ale trudno je by\u0142o uzna\u0107 za partner\u00f3w do konwersacji. Drzewa, chocia\u017c bezsprzecznie dekoracyjne, wysiada\u0142y w charakterze kompan\u00f3w od kieliszka.
Collins skonstatowa\u0142, \u017ce w g\u0142\u0119bi duszy jest sko\u0144czonym mieszczuchem.
W zwi\u0105zku z tym, korzystaj\u0105c z pomocy towarzystwa przenosicielskiego Powha Minnile, towarzystwa budowlanego Maxima Olph, biura podr\u00f3\u017cy Jagton Instantaneous, oraz lokuj\u0105c spor\u0105 fors\u0119 w odpowiednich r\u0119kach, Collins przeprowadzi\u0142 si\u0119 do ma\u0142ej republiki w Ameryce \u015arodkowej. Tam, korzystaj\u0105c z cieplejszego klimatu i braku podatku dochodowego, wybudowa\u0142 obszerny, przewiewny, wystawny pa\u0142ac.
Przez kr\u00f3tki czas wszystko uk\u0142ada\u0142o si\u0119 sympatycznie.
Kt\u00f3rego\u015b ranka Collins podszed\u0142 do Utylizatora z niezbyt sprecyzowan\u0105 intencj\u0105 za\u017c\u0105dania samochodu sportowego i mo\u017ce niewielkiego stadka rodowodowego byd\u0142a na dodatek. Pochyli\u0142 si\u0119 nad szarym blatem maszyny, si\u0119gn\u0105\u0142 r\u0119k\u0105 do guzika…
A wtedy Utylizator cofn\u0105\u0142 si\u0119 przed nim.
Przez chwil\u0119 Collins my\u015bla\u0142, \u017ce ma przywidzenia i bliski by\u0142 podj\u0119cia decyzji, \u017ce ju\u017c nie b\u0119dzie pi\u0142 szampana przed \u015bniadaniem. Da\u0142 krok do przodu i si\u0119gn\u0105\u0142 do guzika.
Utylizator wykona\u0142 zgrabny unik i truchcikiem wycofa\u0142 si\u0119 z pokoju.
Collins skoczy\u0142 za nim, przeklinaj\u0105c w\u0142a\u015bciciela i ca\u0142\u0105 klas\u0119 A. To na pewno by\u0142a ta animacja, o kt\u00f3rej opowiada\u0142 Leek – w\u0142a\u015bcicielowi uda\u0142o si\u0119 w jaki\u015b spos\u00f3b o\u017cywi\u0107 maszyn\u0119. Ale nie to by\u0142o najwa\u017cniejsze. Najwa\u017cniejsze by\u0142o dogoni\u0107 aparat, wcisn\u0105\u0107 guzik i wezwa\u0107 fachowc\u00f3w z Kontroli Animacji.
Utylizator p\u0119dzi\u0142 \u015brodkiem hallu, Collins tu\u017c za nim. Pomocnik lokaja, poleruj\u0105cy w\u0142a\u015bnie masywn\u0105 ga\u0142k\u0119 u drzwi, spojrza\u0142 na nich z rozdziawion\u0105 g\u0119b\u0105.
– Zatrzymaj to! – wrzasn\u0105\u0142 Collins.
Pod-lokaj niezdarnie zablokowa\u0142 drog\u0119 Utylizatorowi. Maszyna wymin\u0119\u0142a go z wdzi\u0119kiem i sprintem pu\u015bci\u0142a si\u0119 ku drzwiom wej\u015bciowym.
Collins nacisn\u0105\u0142 guzik i drzwi zatrzasn\u0119\u0142y si\u0119 z g\u0142o\u015bnym hukiem.
Utylizator wzi\u0105\u0142 rozp\u0119d i staranowa\u0142 zamkni\u0119te drzwi. Znalaz\u0142szy si\u0119 na zewn\u0105trz, zawadzi\u0142 o szlauch ogrodowy, natychmiast odzyska\u0142 r\u00f3wnowag\u0119 i ruszy\u0142 ku otwartej przestrzeni.
Collins pu\u015bci\u0142 si\u0119 za nim. Gdyby tylko uda\u0142o mu si\u0119 zbli\u017cy\u0107 jeszcze o kawa\u0142ek…
Utylizator nagle wyskoczy\u0142 w g\u00f3r\u0119. Na moment zawis\u0142 w powietrzu, po czym opad\u0142 na ziemi\u0119. Collins rzuci\u0142 si\u0119 do guzika.
Utylizator przeturla\u0142 si\u0119 na bok, podbieg\u0142 kawa\u0142ek i zn\u00f3w podskoczy\u0142. Przez chwil\u0119 wisia\u0142 dwadzie\u015bcia st\u00f3p nad g\u0142ow\u0105 Collinsa, podci\u0105gn\u0105\u0142 si\u0119 jeszcze o kilka st\u00f3p do g\u00f3ry, zamar\u0142 bez ruchu, obr\u00f3ci\u0142 si\u0119 gwa\u0142townie i spad\u0142 na ziemi\u0119.
Collins przerazi\u0142 si\u0119, \u017ce za trzecim skokiem maszyna ju\u017c nie opadnie. Kiedy Utylizator niech\u0119tnie wraca\u0142 na ziemi\u0119, Collins by\u0142 ju\u017c przygotowany. Przyczai\u0142 si\u0119 i przypad\u0142 do guzika. Utylizator zrobi\u0142 unik, ale za p\u00f3\u017ano.
– Kontrola Animacji! – rykn\u0105\u0142 triumfalnie Collins.
Nast\u0105pi\u0142 drobny wybuch i Utylizator potulnie osiad\u0142 w miejscu. Nie by\u0142o w nim ani \u015bladu \u017cycia.
Collins otar\u0142 czo\u0142o i przysiad\u0142 na maszynie. Tamci s\u0105 coraz bli\u017cej. Powinien teraz, p\u00f3ki jest okazja, wyg\u0142osi\u0107 jakie\u015b wa\u017cne \u017cyczenie.
Jednym tchem za\u017c\u0105da\u0142 pi\u0119ciu milion\u00f3w dolar\u00f3w, trzech czynnych szyb\u00f3w naftowych, studia filmowego, doskona\u0142ego stanu zdrowia, jeszcze dwudziestu pi\u0119ciu tancerek, nie\u015bmiertelno\u015bci, samochodu sportowego i stada rodowodowego byd\u0142a. Wyda\u0142o mu si\u0119, \u017ce kto\u015b sykn\u0105\u0142 z niesmakiem. Rozejrza\u0142 si\u0119 woko\u0142o. Nikogo nie by\u0142o.
Kiedy si\u0119 odwr\u00f3ci\u0142, Utylizatora te\u017c nie by\u0142o.
Collins tylko wytrzeszczy\u0142 oczy. A po chwili nie by\u0142o r\u00f3wnie\u017c i jego… <\/small><\/p>\n\n\n\n
Collins przez kr\u00f3tk\u0105 chwil\u0119 sta\u0142 w milczeniu. \u017bal mu by\u0142o, \u017ce to ju\u017c koniec.
W\u0142a\u015bciciel i ci A jednak go w ko\u0144cu dopadli. Ale dop\u00f3ki trwa\u0142o, by\u0142o fantastycznie.
– No – odezwa\u0142 si\u0119 bez ogr\u00f3dek Collins. – Ma pan z powrotem swoj\u0105 maszynk\u0119. Czego jeszcze?
– Moj\u0105 maszynk\u0119? – powt\u00f3rzy\u0142 czerwony na g\u0119bie, z niedowierzaniem podnosz\u0105c wzrok. – To nie moja maszynka. Bynajmniej.
Collins wyba\u0142uszy\u0142 oczy.
– Nie bujaj, szefie. Wy, A klasa, dobrze dbacie o ochron\u0119 swojego monopolu, co? <\/small>
Czerwony na g\u0119bie od\u0142o\u017cy\u0142 papier na biurko.
– Panie Collins – o\u015bwiadczy\u0142 sztywno. – Moje nazwisko Flign. Jestem agentem Obywatelskiej Jednostki Ochronnej, organizacji bezdochodowej, kt\u00f3rej celem jest ochrona jednostek takich jak pan przed b\u0142\u0119dami w ocenie.
– Jak to, to pan nie jest A?
– Szanowny pan dzia\u0142a na podstawie fa\u0142szywych przes\u0142anek – odpar\u0142 Flign z cich\u0105 godno\u015bci\u0105. – Klasa A nie oznacza grupy spo\u0142ecznej, jak zdaje si\u0119 pan s\u0105dzi\u0107. Jest to po prostu kategoria kredytowa.
– Co takiego? – Collins przeci\u0105ga\u0142 sylaby.
– Kategoria kredytowa – Flign zerkn\u0105\u0142 na zegarek. – Czasu mamy niewiele, wi\u0119c b\u0119d\u0119 si\u0119 streszcza\u0142. \u017byjemy w epoce decentralizacji, panie Collins. Nasze przedsi\u0119biorstwa, instytucje i us\u0142ugi rozsiane s\u0105 na znacznych obszarach przestrzeni i czasu. Korporacja utylizacyjna jest ogniwem niezb\u0119dnym. Zapewnia transfer d\u00f3br i us\u0142ug z jednego punktu czasoprzestrzeni do drugiego. Czy pan mnie rozumie?
Collins pokiwa\u0142 g\u0142ow\u0105.
– Kredyt jest, rzecz jasna, przywilejem automatycznym. Jednak w ko\u0144cu za wszystko trzeba p\u0142aci\u0107.
Collinsowi nie spodoba\u0142o si\u0119 to ostatnie zdanie. Jak to – zap\u0142aci\u0107? A wi\u0119c nie by\u0142 to \u015bwiat a\u017c tak cywilizowany, jak mu si\u0119 zdawa\u0142o. Nikt wcze\u015bniej nie wspomina\u0142 o p\u0142aceniu. Dlaczego wyskakuj\u0105 z tym dopiero teraz?
– Dlaczego kto\u015b mnie nie powstrzyma\u0142? – zapyta\u0142 zrozpaczony Collins. – Przecie\u017c musieli wiedzie\u0107, \u017ce nie mam odpowiedniej kategorii.
Flign pokr\u0119ci\u0142 g\u0142ow\u0105.
– Kategorie kredytowe maj\u0105 charakter sugestii, nie przepis\u00f3w. W cywilizowanym \u015bwiecie jednostka ma prawo do decydowania o sobie. Bardzo mi przykro, sir – zn\u00f3w zerkn\u0105\u0142 na zegarek i wr\u0119czy\u0142 Collinsowi papier, kt\u00f3ry uprzednio studiowa\u0142. – Zechce pan rzuci\u0107 okiem na ten rachunek i powiedzie\u0107 mi, czy wszystko si\u0119 zgadza?
Collins wzi\u0105\u0142 od niego kartk\u0119 i przeczyta\u0142: <\/small><\/p>\n\n\n\n
– Jedn\u0105 chwileczk\u0119! – zaprotestowa\u0142 Collins. – Nie mog\u0119 za to wszystko odpowiada\u0107! Ten ca\u0142y Utylizator wpad\u0142 mi do pokoju przypadkiem!
– Jest to fakt, na kt\u00f3ry zamierzam zwr\u00f3ci\u0107 ich uwag\u0119 – odpar\u0142 Flign. – Kto wie, mo\u017ce oka\u017c\u0105 zdrowy rozs\u0105dek. Nigdy nie zaszkodzi spr\u00f3bowa\u0107.
Collins poczu\u0142, \u017ce pok\u00f3j si\u0119 ko\u0142ysze. Twarz Fligna rozp\u0142ywa si\u0119 przed jego oczami.
– Czas min\u0105\u0142 – powiedzia\u0142 Flign. – Powodzenia.
Collins zamkn\u0105\u0142 oczy.
Kiedy je zn\u00f3w otworzy\u0142, sta\u0142 na ponurej r\u00f3wninie, a przed nim wznosi\u0142 si\u0119 \u0142a\u0144cuch ko\u0142kowatych g\u00f3r. Zimny wicher smaga\u0142 po twarzy, niebo mia\u0142o barw\u0119 stali.Ko\u0142o niego sta\u0142 jaki\u015b obdartus.
– Trzymaj – powiedzia\u0142 i wr\u0119czy\u0142 Collinsowi kilof.
– Co to jest?
– To jest kilof – wyja\u015bni\u0142 cierpliwie obdartus. – A tam – o tam, s\u0105 kamienio\u0142omy, z kt\u00f3rych ty, i ja, i inni te\u017c, b\u0119dziemy wydobywa\u0107 marmur.
– Marmur?
– A jak! Zawsze si\u0119 znajdzie jaki\u015b dra\u0144, kt\u00f3remu si\u0119 zamarzy marmurowy pa\u0142ac. – Obdartus u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 kwa\u015bno. – Mo\u017cesz mi m\u00f3wi\u0107 Jang. Sp\u0119dzimy razem kawa\u0142 czasu.
Collins, og\u0142upia\u0142y, zamruga\u0142 oczami.
– Ile?
– Sam sobie oblicz – powiedzia\u0142 Jang. – Stawka jest pi\u0119tna\u015bcie kredyt\u00f3w za miesi\u0105c, do chwili ca\u0142kowitego sp\u0142acenia d\u0142ugu.
Kilof wypad\u0142 z r\u0119ki Collinsa. Nie mogli mu zrobi\u0107 czego\u015b takiego! Korporacja Utylizacyjna na pewno ju\u017c dostrzeg\u0142a swoj\u0105 omy\u0142k\u0119?! To oni si\u0119 pomylili, przez nich maszyna omskn\u0119\u0142a si\u0119 w przesz\u0142o\u015b\u0107! Czy\u017c tego nie rozumiej\u0105?
– To pomy\u0142ka! – powiedzia\u0142 Collins.
– Nie ma \u017cadnej pomy\u0142ki – powiedzia\u0142 Jang. – Oni tu stale cierpi\u0105 na brak r\u0105k do pracy. Prowadz\u0105 rekrutacj\u0119 gdzie si\u0119 da. Nie przejmuj si\u0119. Najgorsze pierwsze tysi\u0105c lat, potem si\u0119 przyzwyczaisz.
Collins ruszy\u0142 za Jangiem w stron\u0119 kamienio\u0142om\u00f3w. Nagle zatrzyma\u0142 si\u0119.
– Pierwsze tysi\u0105c lat? Przecie\u017c cz\u0142owiek tyle nie \u017cyje!
– Niekt\u00f3rzy \u017cyj\u0105 – uspokoi\u0142 go Jang. – Nie prosi\u0142e\u015b przypadkiem o nie\u015bmiertelno\u015b\u0107?
Istotnie, prosi\u0142. Za\u017c\u0105da\u0142 nie\u015bmiertelno\u015bci tu\u017c przed tym jak cofn\u0119li mu maszyn\u0119. A mo\u017ce cofn\u0119li mu maszyn\u0119 tu\u017c po tym jak za\u017c\u0105da\u0142 nie\u015bmiertelno\u015bci?<\/small>
Collins co\u015b sobie przypomnia\u0142. Dziwne, ale na rachunku, kt\u00f3ry przedstawi\u0142 mu Flign, nie\u015bmiertelno\u015b\u0107 nie figurowa\u0142a.
– Nie wiesz czasem, ile bior\u0105 za nie\u015bmiertelno\u015b\u0107? – zapyta\u0142.
Jang popatrzy\u0142 na niego i parskn\u0105\u0142 \u015bmiechem.
– Nie b\u0105d\u017a naiwny, synku. Powiniene\u015b si\u0119 ju\u017c dawno po\u0142apa\u0107.
Podprowadzi\u0142 Collinsa pod kamienio\u0142omy.
– Nie\u015bmiertelno\u015b\u0107 dostajesz za frajer, to chyba jasne.<\/small><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"