Autor : MattRix
Gdynia,7 marca 1994l<\/small>
<\/p>\n\n\n\n
Cz\u0142owiek od zawsze pragn\u0105\u0142 innego, lepszego \u017cycia. Niewa\u017cne jak dobrze mu si\u0119 powodzi\u0142o, chcia\u0142 \u017ceby by\u0142o lepiej.
P\u0119dzimy nieuchronnie do …
Czy ktokolwiek wie do czego?
Czy mo\u017ce to by\u0107 … zguba? <\/small><\/p>\n\n\n\n
W \u015bwiecie, w kt\u00f3rym przysz\u0142o jej \u017cy\u0107 wszystko by\u0142o tak jak trzeba. Spok\u00f3j, dobrobyt, dochody bez pracy, najrozmaitsze zachcianki spe\u0142niane bez problem\u00f3w.
Ludzie byli pi\u0119kni i wiecznie m\u0142odzi. Mieszkali w l\u015bni\u0105cych szklanych domach, si\u0119gaj\u0105cych gwiazd. Ich miasta by\u0142y oazami, w kt\u00f3rych zapomniano o b\u00f3lu, plagach, biedzie i \u0142zach.
Cz\u0142owiek mia\u0142 wszystko to, do czego zd\u0105\u017ca\u0142 przez stulecia swego istnienia.
Si\u0119gn\u0105\u0142 szczytu … Wszystko by\u0142o idealne …
Ale czu\u0142a si\u0119 tu obco. Tak jakby nie nale\u017ca\u0142a do tego \u015bwiata. Brakowa\u0142o jej uczu\u0107, kt\u00f3re przesta\u0142y by\u0107 potrzebne innym. By\u0142o przecie\u017c zbyt pi\u0119knie i \u0142atwo, by martwi\u0107 si\u0119 o cokolwiek. I tylko ona zdawa\u0142a si\u0119 widzie\u0107, \u017ce do „Kr\u00f3lestwa Wiecznego Raju” wkrad\u0142a si\u0119 nuda, zoboj\u0119tnienie i \u015bmier\u0107. Coraz wi\u0119cej ludzi, tych kt\u00f3rych zna\u0142a i tych obcych, korzysta\u0142o z wypraw w inne \u015bwiaty, aby nigdy nie powr\u00f3ci\u0107 do „Raju”. \u015amier\u0107, kt\u00f3rej Cz\u0142owiek przesta\u0142 si\u0119 ba\u0107, sta\u0142a si\u0119 modna jak fryzura, czy ubi\u00f3r. Zapomniano co to instynkt samozachowawczy, dzi\u0119ki kt\u00f3remu ludzko\u015b\u0107 przetrwa\u0142a tak d\u0142ugo. Wszyscy traktowali te wyprawy z naturaln\u0105 akceptacj\u0105. Jako co\u015b, co urozmaici cho\u0107by na chwil\u0119 ich \u017cycie.
Kiedy wi\u0119c jej rodzice o\u015bwiadczyli jej z u\u015bmiechem, \u017ce pragn\u0105 odby\u0107 jedn\u0105 z tych podr\u00f3\u017cy w jedn\u0105 stron\u0119, co\u015b w niej p\u0119k\u0142o. Byli m\u0142odzi i pi\u0119kni, ale „Raj” zaczyna\u0142 oddzia\u0142ywa\u0107 na nich. Nie mog\u0142a nic zrobi\u0107, gdy\u017c wiadomo\u015b\u0107 otrzyma\u0142a w chwili, gdy byli ju\u017c w drodze do NIK\u0104D.
B\u00f3l rozrywa\u0142 j\u0105 od \u015brodka, a oczy zala\u0142y si\u0119 s\u0142ono\u015bci\u0105. Po chwili spojrza\u0142a zdziwiona na swoje lustrzane odbicie, lecz wszystko wr\u00f3ci\u0142o. <\/small><\/p>\n\n\n\n
Walczy\u0142a sama ze sob\u0105.
\u017bycie ze zrezygnowaniem.
Ch\u0119\u0107 z bezsilno\u015bci\u0105.
Ona z ca\u0142ym \u015bwiatem. <\/small><\/p>\n\n\n\n
Nawet deszcz by\u0142 cz\u0119\u015bci\u0105 planu, o kt\u00f3rym marzy\u0142 cz\u0142owiek. Nie czu\u0142a sp\u0142ywaj\u0105cej z przestworzy wody. Tak obola\u0142a by\u0142a jej dusza, kt\u00f3r\u0105 nagle zosta\u0142a obdarowana. Przez my\u015bli przechodzi\u0142y jej r\u00f3\u017cne obrazy i cho\u0107 nie powinna nic czu\u0107, czu\u0142a b\u00f3l niemal fizyczny. <\/small><\/p>\n\n\n\n
By\u0142a sama w\u015br\u00f3d milion\u00f3w.
Sama w\u015br\u00f3d cieni.
Sama ze swym b\u00f3lem.
Sama … <\/small><\/p>\n\n\n\n
I nagle los cz\u0142owieczy zetkn\u0105\u0142 j\u0105 z b\u0142\u0119kitem \u017cycia.
Potkn\u0119\u0142a si\u0119 i os\u0142abiona niemal upad\u0142a, gdy mocne rami\u0119 podtrzyma\u0142o j\u0105. By\u0142 bogiem z przekaz\u00f3w staro\u017cytnych. Ca\u0142y mokry jak i ona, w\u0142osy u\u0142o\u017cone przez deszcz w pi\u0119kny nie\u0142ad, usta jakich nikt nie pami\u0119ta\u0142 i b\u0142\u0119kit … Nigdy nie przypuszcza\u0142a, \u017ce b\u0142\u0119kit oczu mo\u017ce by\u0107 tak koj\u0105co g\u0142\u0119boki. Spojrza\u0142 na ni\u0105, a gdy ich oczy spotka\u0142y si\u0119, b\u00f3l znikn\u0105\u0142. Tylko delikatne ciep\u0142o rozp\u0142ywa\u0142o si\u0119 w niej, emanuj\u0105c swym pi\u0119knem.
Zobaczy\u0142a w nich wszystko: niepok\u00f3j, mi\u0142o\u015b\u0107, b\u0142ogo\u015b\u0107, bezpiecze\u0144stwo, spok\u00f3j, \u017cycie i nadziej\u0119. Trzyma\u0142 j\u0105 mocno, bo oszo\u0142omiona jasno\u015bci\u0105 jego twarzy nie by\u0142a w stanie zrobi\u0107 ruchu. By\u0142 silny i delikatny zarazem.
Gdy min\u0119\u0142o pierwsze oszo\u0142omienie, nie mog\u0142a powstrzyma\u0107 ch\u0119ci sprawdzenia czy jest oby realny. Najpierw delikatnie dotkn\u0119\u0142a opuszkami palc\u00f3w kosmyk\u00f3w w\u0142os\u00f3w na czole. A gdy wci\u0105\u017c patrzy\u0142 na ni\u0105 i palcem wytar\u0142 samotn\u0105 \u0142z\u0119 sp\u0142ywaj\u0105c\u0105 po policzku, dotkn\u0119\u0142a jego twarzy pewniej, otwart\u0105 d\u0142oni\u0105. <\/small><\/p>\n\n\n\n
By\u0142 tam.
I nagle us\u0142ysza\u0142a b\u0142\u0119kit jego g\u0142osu:
– Nie r\u00f3b tego.
Fala gor\u0105ca zala\u0142a j\u0105 i zrozumia\u0142a. Zna\u0142 jej my\u015bli.
– \u017byj i ucz \u017cy\u0107 innych. <\/small><\/p>\n\n\n\n
Sta\u0142a wci\u0105\u017c z na wp\u00f3\u0142 wyci\u0105gni\u0119t\u0105 w jego stron\u0119 r\u0119k\u0105, gdy znika\u0142 w strugach deszczu.
\u015awiat by\u0142 teraz dla niej pe\u0142en zupe\u0142nie nowych dozna\u0144.
I ju\u017c wiedzia\u0142a jak \u017cy\u0107. <\/small><\/p>\n\n\n\n
Czy Cz\u0142owiek musi zaj\u015b\u0107 a\u017c tak daleko, by na swej drodze spotka\u0107 b\u0142\u0119kit nadziei? <\/small><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Autor : MattRixGdynia,7 marca 1994l Cz\u0142owiek od zawsze pragn\u0105\u0142 innego, lepszego \u017cycia. Niewa\u017cne jak dobrze mu si\u0119 powodzi\u0142o, chcia\u0142 \u017ceby by\u0142o lepiej. P\u0119dzimy nieuchronnie do … Czy ktokolwiek wie do czego? Czy mo\u017ce to by\u0107 … zguba? W \u015bwiecie, w kt\u00f3rym przysz\u0142o jej \u017cy\u0107 wszystko by\u0142o tak jak trzeba. Spok\u00f3j, dobrobyt, dochody bez pracy, najrozmaitsze zachcianki spe\u0142niane bez … <\/p>\n