Kiedy zamkn\u0119\u0142y si\u0119 za nim drzwi, jeszcze go nie widzia\u0142am. Ale czu\u0142am jego obecno\u015b\u0107.
<\/small><\/p>\n\n\n\n
– I tak to w\u0142a\u015bnie by\u0142o. – zako\u0144czy\u0142am czym pr\u0119dzej opowie\u015b\u0107.
Na twarzach zgromadzonych ludzi widzia\u0142am szcz\u0105tki niedowierzania. Szczeg\u00f3lnie doro\u015bli byli sceptycznie nastawieni do tego co im opowiedzia\u0142am. M\u0142odzie\u017c i dzieci byli jednak zafascynowani moj\u0105 opowie\u015bci\u0105.
– Opowiedz co\u015b jeszcze! – us\u0142ysza\u0142am.
– Nie, na dzisiaj ju\u017c koniec. To bardzo mi\u0142o z waszej strony, \u017ce odwiedzacie moj\u0105 ksi\u0119garni\u0119, ale mimo to nie mo\u017cecie sp\u0119dza\u0107 w niej ca\u0142ego dnia. Na pewno macie wiele innych zaj\u0119\u0107. Spotkamy si\u0119 jutro.
– Ale … – us\u0142ysza\u0142am b\u0142agalne j\u0119ki dzieci.
– Do widzenia. – powiedzia\u0142am twardo, cho\u0107 nie mog\u0142am powstrzyma\u0107 si\u0119 od u\u015bmiechu.
Ksi\u0119garnia wkr\u00f3tce opustosza\u0142a. Zbli\u017ca\u0142a si\u0119 pora zamykania wszystkich sklep\u00f3w, wi\u0119c bez s\u0142owa wywiesi\u0142am w drzwiach wywieszk\u0119 „ZAMKNI\u0118TE – ZAPRASZAMY JUTRO”. Obaj moi pomocnicy porz\u0105dkowali jeszcze ksi\u0105\u017cki, ale powiedzia\u0142am im, \u017ceby zostawili to i poszli ju\u017c do domu. Nie k\u0142\u00f3cili si\u0119 zbytnio ze mn\u0105. W\u0142a\u015bciwie w og\u00f3le nie us\u0142ysza\u0142am sprzeciwu. Ale trudno by\u0142o si\u0119 dziwi\u0107. Zapowiada\u0142 si\u0119 pi\u0119kny wiecz\u00f3r i na pewno byli um\u00f3wieni z jakimi\u015b pi\u0119knymi dziewczynami.<\/small><\/p>\n\n\n\n
Zreszt\u0105 chcia\u0142am jak najszybciej zosta\u0107 sam na sam z NIM.
W ko\u0144cu wsz\u0119dzie zapanowa\u0142a cisza. Mog\u0142am odetchn\u0105\u0107 z ulg\u0105.
Rozejrza\u0142am si\u0119 dooko\u0142a, ale jego nigdzie nie by\u0142o wida\u0107. Czu\u0142am jednak, \u017ce jest gdzie\u015b tam, mi\u0119dzy p\u00f3\u0142kami.
– Nareszcie sami. – us\u0142ysza\u0142am tu\u017c za sob\u0105.
Powinnam si\u0119 by\u0142a tego spodziewa\u0107, ale mimo to troch\u0119 si\u0119 przestraszy\u0142am.
– Przepraszam, nie mia\u0142em zamiaru …
– W porz\u0105dku. \u017byczysz sobie czego\u015b? – zapyta\u0142am nie bardzo wiedz\u0105c jak rozpocz\u0105\u0107 rozmow\u0119.
– W\u0142a\u015bciwie … tak. Musimy porozmawia\u0107. Powa\u017cnie porozmawia\u0107.
– Prosz\u0119 bardzo. O czym chcesz rozmawia\u0107?
Wymin\u0105\u0142 mnie powoli, jakby ogl\u0105da\u0142 grzbiety ksi\u0105\u017cek pouk\u0142adanych na p\u00f3\u0142ce ko\u0142o mnie.
– O tobie. – powiedzia\u0142 w ko\u0144cu.
– To znaczy?
Przez chwil\u0119 milcza\u0142. Pewnie te\u017c nie bardzo wiedzia\u0142 jak zacz\u0105\u0107 to co mia\u0142 zamiar powiedzie\u0107.
– Du\u017co wiesz. – powiedzia\u0142 w ko\u0144cu.
– To prawda. – odpar\u0142am.
– Ciekawe sk\u0105d. Jeste\u015b za m\u0142oda na naukowca. Geniuszem te\u017c nie jeste\u015b. Wi\u0119c sk\u0105d?
– Mam rozum i potrafi\u0119 z niego korzysta\u0107. Czy to \u017ale?
– Nie, oczywi\u015bcie \u017ce nie. Dop\u00f3ki nie przekroczysz pewnych granic.
– Granic?
– Zdradzasz ludziom tajemnice tego \u015bwiata. Zreszt\u0105 nie tylko tego. – doda\u0142. – Nie powinno tak by\u0107.
– Dlaczego? Ludzie maj\u0105 prawo wiedzie\u0107.
– I tu si\u0119 mylisz. Od pocz\u0105tku zawsze by\u0142y jakie\u015b tajemnice, tabu i zagadki. A ty najwyra\u017aniej zmierzasz do tego, \u017ceby wszystko by\u0142o jasne i wiadome. To mi si\u0119 w\u0142a\u015bnie nie podoba. Na przyk\u0142ad te twoje opowie\u015bci o anio\u0142ach. Sk\u0105d ty je bierzesz?
– A co? S\u0105 nieprawdziwe? – spojrza\u0142am na niego uwa\u017cnie.
Oczywi\u015bcie zna\u0142am odpowied\u017a na to pytanie. By\u0142am tylko ciekawa jak\u0105 odpowied\u017a on mi da. Ale nie musia\u0142 odpowiada\u0107.
– Nie powinna\u015b tyle m\u00f3wi\u0107 o …
– O was?
– W\u0142a\u015bnie. O nas. To nie w porz\u0105dku.
– Dlaczego? Ludzie od wiek\u00f3w m\u00f3wili o was. Pisali opowie\u015bci, malowali was, robili wasze figurki. W czym problem jest teraz?
– Nic nie rozumiesz, prawda? To by\u0142y tylko ich domys\u0142y. Tak naprawd\u0119 \u017caden cz\u0142owiek nie widzia\u0142 nigdy anio\u0142a. \u017baden z nich nigdy nie zna\u0142 anio\u0142a. I tak powinno pozosta\u0107!
– Masz racj\u0119, nie rozumiem. Przecie\u017c wielu z was ukazywa\u0142o si\u0119 ludziom. Ratowali\u015bcie ludzi, pomagali\u015bcie im w trudnych chwilach. Wielu z nich widzia\u0142o was.
– Widzieli to co chcieli\u015bmy \u017ceby widzieli. Z tob\u0105 jest inaczej. Ty wiesz rzeczy, kt\u00f3rych \u017caden cz\u0142owiek nie powinien wiedzie\u0107. Nie wiem kto i gdzie pope\u0142ni\u0142 b\u0142\u0105d. Trudno by\u0142oby teraz znale\u017a\u0107 winowajc\u0119. Ale nie o to chodzi.
– A o co?
– O to, \u017ce w ko\u0144cu nale\u017ca\u0142oby ten b\u0142\u0105d naprawi\u0107.
– Jak?
– Jest chyba tylko jeden spos\u00f3b.. – spojrza\u0142 na mnie dziwnie.
Wiedzia\u0142am jaki.
– Je\u015bli chcesz mnie zabi\u0107, to nic z tego. – powiedzia\u0142am, zaczynaj\u0105c uk\u0142ada\u0107 na p\u00f3\u0142kach le\u017c\u0105ce niedbale ksi\u0105\u017cki.
– Sk\u0105d wiedzia\u0142a\u015b? – zapyta\u0142 wyra\u017anie zaskoczony.
– Czytam w twoich my\u015blach. – odpowiedzia\u0142am.
– A wi\u0119c to st\u0105d tyle o nas wiesz.
– Powiedzia\u0142am ci przecie\u017c, \u017ce mam rozum i potrafi\u0119 z niego korzysta\u0107.
– Czy ci kt\u00f3rych spotka\u0142a\u015b wiedzieli co potrafisz?
– Nie zawsze.
– To by t\u0142umaczy\u0142o, \u017ce tyle wiesz o naszym \u015bwiecie. Ale sk\u0105d …
– Potrafi\u0119 te\u017c czyta\u0107 mi\u0119dzy wierszami.
– Wielu ludzi to potrafi. To si\u0119 nazywa dedukcja.
– Ale \u017caden z ludzi nie potrafi tego robi\u0107 tak dobrze jak ja.
– Fakt. To jednak nie zmienia niczego. Stanowisz jeszcze wi\u0119ksze zagro\u017cenie ni\u017c my\u015bla\u0142em.
– Zagro\u017cenie? Chyba \u017cartujesz. Dlaczego?
– Obserwowanie ludzi przez te setki tysi\u0119cy lat to by\u0142a prawdziwa frajda. Mieli\u015bmy naprawd\u0119 niez\u0142\u0105 zabaw\u0119. A teraz ty chcesz to wszystko zniszczy\u0107. S\u0105dzisz, \u017ce dopuszcz\u0119 do tego?
– Chyba nie masz wyj\u015bcia. Anio\u0142y s\u0105 po to, by chroni\u0107 ludzi, a nie zabija\u0107 ich.
– Pomagaj\u0105 te\u017c ludziom zej\u015b\u0107 z tego \u015bwiata.
– Ale nie tak jak ty sobie to wyobra\u017casz. Anio\u0142y s\u0105 synonimem dobroci. Zawsze powtarza\u0142am to.
– Dobro\u0107 – srobro\u0107. Tu chodzi o co\u015b wi\u0119cej! – zdenerwowa\u0142 si\u0119 troch\u0119.
– Spokojnie anio\u0142ku. – u\u015bmiechn\u0119\u0142am si\u0119. – Je\u015bli jeszcze tego nie widzisz, to mimo wszystko umacniam wasze pozycje w spo\u0142ecze\u0144stwie ludzko\u015bci.
– Ale wcale mi si\u0119 to nie podoba! – krzykn\u0105\u0142.
Dopiero teraz dosz\u0142o do mnie, \u017ce by\u0142 inny ni\u017c ci wszyscy z kt\u00f3rymi do tej pory mia\u0142am do czynienia.
Zacz\u0119\u0142am przygl\u0105da\u0107 mu si\u0119 uwa\u017cniej.
Tak, co\u015b by\u0142o w nim innego.
– Dobro\u0107 – srobro\u0107? To przecie\u017c jedna z podstawowych ga\u0142\u0119zi waszego zawodu, je\u015bli mo\u017cna to tak nazwa\u0107.
– A kto powiedzia\u0142 ci, \u017ce jestem dobrym anio\u0142em?
Nagle jego twarz zrobi\u0142a si\u0119 blada jak p\u0142\u00f3tno. Nie wyczuwalny wiatr rozwia\u0142 jego czarne w\u0142osy. P\u0142aszcz i koszula rozdarte na strz\u0119py opad\u0142y na pod\u0142og\u0119. Z ramion wyros\u0142y mu ogromne czarne skrzyd\u0142a i zacz\u0119\u0142y lekko falowa\u0107.
– Masz racj\u0119, cz\u0142owiek widzi to co chcesz, \u017ceby widzia\u0142. – powiedzia\u0142am. – Ale kto powiedzia\u0142 ci, \u017ce jestem cz\u0142owiekiem?
Czer\u0144 jego skrzyde\u0142 zosta\u0142a przebita po\u015bwiat\u0105 moich.
<\/small><\/p>\n\n\n\n